SEARCH

BURNINGMAN 2015. A PERSONAL JOURNEY.

BURNINGMAN 2015. A PERSONAL JOURNEY.

 

BWIMG_5823

WAT VOORAF GING….

Burningman was een lang gekoesterde droom van me. Een bijzonder event in de woestijn van Nevada waar mensen samen komen om met elkaar een community op te bouwen en daar met elkaar een week verblijven. De kunst, de muziek, de mensen en de filosofie achter Burningman het leek me allemaal geweldig.

In 2015 besloten we te gaan. Big adventure. Maar 3 maanden voor we deze trip zouden gaan maken stortte mijn leven in. Mijn lief kwam met de mededeling dat hij bij me weg ging. Hij had tijd nodig om dingen voor zichzelf uit te zoeken. Los van mij. Ik had het niet zien aankomen en de grond werd onder mijn voeten weggeslagen.

Een van de eerste dingen die ik na “de mededeling” riep was: “Jij gaat niet naar Burningman. Als er iemand gaat dan ben ik het.”
Maar na verloop van tijd sloeg de twijfel toe. Had ik er eigenlijk nog wel zin? Durfde ik dit wel? Al mijn angsten voor vliegen, de kinderen alleen achterlaten, ver van de bewoonde wereld in de woestijn zijn, geen telefonisch bereik en medische zorg, 40 graden in de hitte, zandstormen en niet te vergeten de onvermijdelijke dixie-toiletten (gruwelijk idee) staken in volle heftigheid de kop op. Misschien was het niet het juiste moment om te gaan. Maar mijn intuïtie bleef fluisteren, roepen, schreeuwen: GAAAAAAAA. DOE HET! DIT IS VOOR JOU EEN CADEAU….!

TOEVAL BESTAAT NIET

Ik twijfelde nog steeds of ik moest gaan. Maar een paar weken vooraf kwam ik Kinie tegen. Een van mijn beste vriendinnen van vroeger die ik zeker 15 jaar niet gezien had. We klikten direct weer en ik vroeg haar mee te gaan. En dat was het! We gingen. Een betere reisgenoot had ik me niet kunnen wensen.

Naarmate het moment van vertrek dichterbij kwam begon ik te beseffen dat mijn initiële reden om te gaan, uit mijn comfortzone treden, niet meer relevant was. Want door de gebeurtenissen met mijn lief was ik zo enorm uit mijn comfortabele leven gedonderd dat ik geen comfortzone meer had. Daardoor gebeurde er iets bijzonders: angsten waar ik al jaren last van had vloeiden weg en maakten plaats voor een enorme zin en opwinding om aan dit avontuur te beginnen. Toen ik op Schiphol stond met mijn reisgenoten besefte ik dat dit een van de belangrijkste trips uit mijn leven zou worden…..

 

THE ROAD TO BURNINGMAN

Onze roadtrip van Los Angeles naar Black Rock City begon met een nacht kamperen op het parkeerterrein van een enorme Wallmart. Je bent verantwoordelijk voor je eigen welzijn in de woestijn. Eten, drinken en onderdak neem je zelf mee. Er is niets te koop.
Dus hadden we in Nederland een eindeloze boodschappenlijst opgesteld. Strak en doelmatig. Maar zodra we het walhalla van de Wallmart binnenstapten weken we direct af van de lijst bij het zien van al die “heerlijke” Amerikaanse produkten. Kant-en-klare mac&cheese en felgekleurde zakken snoep leken ons onmisbaar in de woestijn. Het werd een 24-uurs shopping marathon waarbij we kar na kar naar buiten reden om vooral genoeg te eten en drinken te hebben gedurende de trip. De ogen van de bewakers vielen uit hun kassen toen we om 3 uur ’s nacht in onze pyjama’s naar binnen stapten om naar het toilet te gaan. Onze Wallmart experience eindigde in stijl door met zijn vieren op onze pas gekochte fietsen dwars door het winkelend publiek naar buiten te fietsen.

Naamloos-1

In de dagen die volgden reden we van LA naar Black Rock City. We kwamen in western dorpjes met romantische namen als Lone Pine, Bishop en Independence. En zagen een diversiteit aan landschappen voorbij komen.
3 on the road lone pine
De zonsopgang op een campground in Coleville was een van de meest adembenemende die ik ooit gezien heb.
Naamloos-2

Hoe dichter we bij Black Rock City kwamen hoe meer de Burningman-kriebels zich in mijn lijf begonnen te verspreiden. De problemen thuis leken na een paar dagen “on the road” ver weg. Het was een vreemde gewaarwording dat ik me los voelde van alles en iedereen. Geen zorgen voor anderen, geen verplichtingen en niemand anders om op te letten dan mezelf. Het was heel lang geleden dat ik zo voor mezelf had gekozen. In de verte zagen we een zee van licht opdoemen. De gateway to Burningman. Eindelijk!
5 aankomst op BM

We reden het terrein op. Overal stonden campers en tenten, strak op gelijnd in de vorm van een zonnewijzer met in het midden de playa waar de grote kunstwerken en de “man” staan.
8 BM uit de lucht9 kamp bouwenZodra we ons kamp in orde hadden gemaakt en een toost hadden uitgebracht op onze aankomst sprongen we op de fiets om op verkenning te gaan. Het gevoel wat ik kreeg toen we de playa op fietsten was overweldigend.
Wit verschroeid zand, blauwe lucht en volle zonneschijn vormden de achtergrond voor het surrealistische beeld van de immense kunstwerken, mutant vehicles en mensen in allerlei outfits. We stopten om het beeld in ons op te nemen. Het voelde als thuiskomen op een plek waar ik nog nooit geweest was. WELCOME HOME HIPPIE!!

The playa provides….

Het terrein was groot, heel groot. Dus om zoveel mogelijk te kunnen zien begonnen we met plannen. Programmaboekje bij de hand, lijstje maken en de plattegrond bestuderen. Maar na het eerste rondje op de fiets keken we elkaar aan en besloten dat we dit gewoon moesten gaan ervaren. Geen programmaboekje, geen doel en geen zeker geen to do-lijstje. Gewoon daar gaan waar we naar toe getrokken werden. Als we een mooi kunstwerk in de verte zagen fietsen we daar naar toe. Om vervolgens weer een haakse bocht te maken omdat we ergens anders mooie muziek hoorde. Heerlijk om zo totaal in het moment te zijn en vertrouwen op het motto van vele Burners: “The playa provides…..”
18 zwervend over de playa16 zomaar een dag op burningman17 zomaar een nacht op burningman kopieRADICAL SELF EXPRESSION

Op Burningman kun je zijn wie je bent en doen wat je wilt. Voor de een is dat keihard feesten of in de huid kruipen van een alterego. Voor de ander gaat het juist om bezinning en tot je zelf komen. Als jij je maar prettig voelt en je kunt uiten op de manier die jij wilt. Iedereen wordt geaccepteerd zoals ze zijn. No judgement! Radical self expression. En dat geeft een ongelofelijk gevoel van vrijheid. En trekt bijzondere mensen aan.
Al zwervend over de playa ontmoette ik vele burners. Het ene moment had ik een mooi gesprek met een wijze man die achter een kraampje met “Good advice” zat. Om vervolgens weer midden op de dag te dansen met een man met een buffelkop op zijn hoofd die ons rijkelijk voorzag van lekkere prosecco. Ik dronk moonshine met Quinten, de man met de meeste soul op Burningman en rolschaatste ik in de rollerdisco met iemand met slechts een heuptasje om. We dansten ‘s avonds in de vele feesttenten en zagen de zon opkomen onder het genot van franse chansons en koffie in het gezelschap van nuchtere en dronken mensen. En dan was er Trooper….. everybody loves Trooper! Als hij voorbij kwam op zijn zelf gebouwde skelter waarbij hij met megafoon van alles tegen iedereen uitkraamde kon ik niet anders doen dan met een grote lach op mijn gezicht rondlopen. Wat een mensen en wat een plek om te zijn!

11 franse chansons12 Trooper14 buffalohead19 soulman

Maar met wie ik de meest mooie momenten heb meegemaakt is natuurlijk Kinie. Mijn lieve reisgenootje zonder wie ik deze reis niet gemaakt zou hebben. We hadden elkaar zeker 15 jaar niet gezien en gesproken en waren net voor Burningman weer met elkaar in contact gekomen. Al bij onze eerste lunch hadden we een enorme klik. Heel anders dan vroeger. Tijdens deze trip was het zo bijzonder hoe we totaal in sync met elkaar waren. We konden zo ongeveer zonder woorden met elkaar communiceren. Het was ook Kinie die me door mijn meest heftige Burningman-moment sleepte…
21 kinie

HEFTIGE MOMENTEN IN DE TEMPEL

De tempel is een prachtig bouwwerk waar je kunt gedenken en bezinnen. Een rustpunt in de heftigheid van Burningman. Burners hangen er foto’s van overleden dierbaren. Aan het eind van de week wordt de tempel verbrand en gaat alles letterlijk in rook op. Ik had een brief geschreven met alles wat als ballast voelde. Oude patronen en denkbeelden die niets meer voor me deden. Deze wilde ik in de tempel achterlaten als een soort symbolische loslaten.

Het was prachtig en indrukwekkend bij de tempel. En ondanks de drukte was de sfeer er sereen. Ik liep door de mensen naar binnen. Maar vrijwel direct kreeg ik een overweldigend gevoel van verdriet. Hoe verder ik doorliep hoe heftiger het werd. Ik was totaal niet voorbereid op de heftige emoties die los kwamen bij mij en de andere burners in de tempel.
Mijn hoog sensitiviteit pakte ook de emoties van anderen op en mijn lijf begon te trillen, tranen liepen over mijn wangen. Ik moest daar weg. Lucht, ik had lucht nodig.

Buiten gekomen kon ik weer aarden. Ergens was ik was teleurgesteld dat ik niet had kunnen doen waar ik voor gekomen was. Maar op dat moment kon ik niet terug de tempel in. Blijkbaar was de tijd nog niet rijp voor mij om dit te doen. De playa provides…. Maar dan wel op de momenten dat zij vind dat het moet gebeuren. En dat zou ik later die week ondervinden…
20 tempel by night

 

Naamloos-1

IN HET OOG VAN DE ZANDSTORM. MAGICAL MOMENTS.

Ik had tijdens mijn voorbereiding op Burningman gelezen over de zandstormen. En daar had ik gemengde gevoelens over. Zand overal en je ziet niets. Een white out.

Toen de eerste storm de kop op stak besloot ik om deze uit te zitten in ons kamp. Door mijn bril en stofmasker zag ik een van onze buurmannen (militair, type stoer en kalm met een killer body en een onweerstaanbare glimlach maar dat terzijde…. 😉 volledig ingepakt op zijn fiets springen en verdwijnen in de mist van stof. Na een tijdje kwam hij helemaal wit en superhappy weer terug. Uitgelaten vertelde hij dat er geen mooiere momenten waren dan de zandstormen. Toen ik zei dat ik er toch wat moeite mee had om me eraan over te geven zei hij: ”Next duststorm you go to the playa and just be in the storm. It’s magic. See what happens to you….” Tja en als zo’n man dat zegt geloof je dat natuurlijk.

Aangestoken door het enthousiasme van de stoere, kalme militair met killerbody en onweerstaanbare glimlach (ja sorry een meisje mag dromen toch….?) sprongen Kinie en ik geheel ingepakt op ons fietsje om de volgende zandstorm te trotseren. Gezandstraald kwamen we op de playa aan. Inmiddels knarste het zand tussen mijn tanden en bleken mijn goggles niet zanddicht te zijn waardoor de tranen over mijn wangen liepen. Maar wat was de playa betoverend! Vaag kwam de zon door het opstuivende zand. Alles en iedereen zag er anders uit. Mooier. Rustiger. Vervaagd.

IMG_5706

Hoe lang het moment duurde weet ik niet. Misschien seconden, minuten of een uur. Het moment ging voorbij en de zon kwam weer door de zandstorm heen. In de tempel had ik geen last meer van het verdriet van anderen en liet mijn brief daar achter. Maar het voelde alsof ik alles al had losgelaten wat mij nog belemmerde. Daar, op dat moment op de playa, in de zandstorm. Vrijheid.

Soms krijg je in het leven waar je niet om gevraagd hebt. Doordat mijn lief besloot om weg te gaan was het leven van mij en mijn kids van de ene seconde op de andere totaal veranderd. Dat was me overkomen en had me volledig op mezelf teruggeworpen. Al heel snel in dit proces besloot ik voor mezelf te gaan. Mijn verdriet aan te gaan en mijn leven weer op te pakken. Met hulp van een heleboel lieve mensen om me heen was me dit aardig gelukt. Ik had geknokt voor mezelf en dat had mij getransformeerd. Maar pas op Burningman begreep ik hoezeer ik veranderd was. Sterker dan ooit tevoren sta ik in het leven zonder angsten en zonder verwachtingen. En voor het eerst kon ik letterlijk in het moment zijn en daar intens van genieten. Ik ben veranderd en het avontuur roept. En dat zal me verder brengen met het verwezenlijken van mijn dromen en het volgen van mijn pad.

With love and a smile,

XOXO Marjolijn

 

 

You May Also Like