SEARCH

Ibiza #5 Crashing a wedding

Ibiza #5 Crashing a wedding

Ibiza #5 Crashing a wedding

Ook Ibiza heeft haar eigen sociale codes. De community is open en gastvrij en je wordt als nieuwkomer eigenlijk al heel snel opgenomen als je er wat langer verblijft.

Al na een paar dagen kwam ik erachter dat het heel normaal is om via via voor feestjes en etentjes uitgenodigd te worden. Dat is toch iets wat in Nederland niet snel gebeurt. Daar neem je bijna nooit iemand mee die de jarige niet kent. Maar op Ibiza maakt dat dus niet zoveel uit. Hoe meer mensen hoe gezelliger.

Ik was inmiddels al een aantal keer zo op privé feestjes beland. Dus als geoefende niet-genodigde-mee-feester accepteerde ik soepel de uitnodiging van een vriendinnetje die ook weer door iemand was uitgenodigd op een feestje van iemand anders. (Gevalletje van via, via in de derde graad, maar goed ”this is Ibiza” dacht ik….)

Jurk en hakken aan, op naar het feestje. Daar aangekomen hingen er wit kanten linten aan de bomen om de feestlokatie aan te geven.

Ik had direct al spijt van de hakken die ik aanhad, want het was een niet al te goed onderhouden pad met kiezels.

In de verte zagen we mensen bij elkaar zitten op de grond en er was duidelijk iets aan de gang. Toen we dichterbij kwamen zag ik het. Dit was zeker geen verjaardag. Het was een hippie trouwerij. En wij kwamen binnen op het moment dat het bruidspaar elkaar de liefde verklaarden en wel zeer overtuigend kusten. Er werd gejoeld, gezongen en gedanst. Gelukkig waren de meesten met het bruidspaar bezig maar zo’n 10 man draaiden zich om en keken ons wat verwonderd aan.

Dat was toch wel het moment waarop ik razendsnel de overweging maakte om gewoon achteruit weer terug sluipen. Maar de gedachte aan de hoeveelheid aandacht die ik op me zou vestigen als ik struikelend op mijn hakken de weg terug zou afleggen deed me besluiten om te gaan zitten en vanaf de zijlijn de bruiloft gade te slaan. De jarige vriendin van vriendin was overigens nog niet gearriveerd.

De sfeer was top. Iedereen had kleden meegebracht om op te zitten. Eten en drinken was ingezameld en de versiering kwam recht uit het hart. Op de muziek werden, voor mij onbekende, volksdansen gedanst.

Bij het zelf gemaakte altaar hebben we een mooie boodschap voor het bruidspaar in de wenstak geknoopt. Mijn hakken waren inmiddels uit.

De jarige vriendin van vriendin kwam 2 uur later. Haar hebben we 30 seconden gesproken waarin ze zei dat ze haar verjaardag toch maar niet daar ging vieren want het was een trouwerij…….. En dat we vooral moesten genieten van het feest wat dus niet door haar werd gegeven. Het bruidspaar hebben we nooit gesproken of nog gezien.

Maar….het was superleuk. Inspiratie te over en als ik ooit nog een keer trouw dan wil ik het zo. Geen officieel gedoe met de burgerlijke stand, handtekeningen en getuigen. Gewoon elkaar de liefde verklaren op een authentieke manier en lekker een geïmproviseerd feest op een hele mooie plek buiten.

En dan wil ik er ook de volgende dag achter komen, als we de wensen uit de wensboom lezen, dat er een paar party crashende meiden een hele leuke tijd op ons feest hebben gehad. Loved it!

 

You May Also Like