SEARCH

IBIZA #6: Magisch Atlantis en kleine doelen stellen

IBIZA #6: Magisch Atlantis en kleine doelen stellen

Voor het eerst sinds ik op Ibiza ben gaat mijn wekker. Vandaag ga ik op pad met Irene Herbers van Soul Island Ibiza. Ik heb haar ontmoet tijdens een van de gezellige woensdag-etentjes van healthy chef Adri op Can Pura. We raken op die avond aan de praat en het klikt direct tussen ons.

Irene woont op Ibiza en zij gaat met mensen op pad om het eiland en henzelf te ontdekken. Er wordt veel georganiseerd aan zelfbewustwording op Ibiza. Yoga, mindfulness, healings. Maar dit triggert me. Het is anders.

Ze neemt je mee naar de mooiste plekjes EN je kan de diepte in met jezelf als je dat wilt. Haar verhaal sluit ook naadloos aan op mijn eigen missie van With love and a smile. Namelijk anderen helpen om hun dromen en verlangens in kaart te brengen en daar ook naar te gaan handelen. Al ondernemend de wereld van mensen mooier maken.

Inmiddels heb ik veel van Ibiza gezien. Maar Irene verrast me meteen door een route te nemen waar ik nog niet geweest ben. Langs Benimussa. Lekker de raampjes open, muziek aan en genieten van de mooie natuur. Wat hou ik van de rust op de Campo. De rode aarde met het groen van de sinasappelbomen. De bloemen in de berm en de witte finca’s die daar weer tegen af steken. Mens en natuur. Verweven.

Onze bestemming is Sa Pedrera. De plek waarvan mensen geloven dat er overblijfselen liggen van de gezonken stad Atlantis. Of het waar is of niet maakt eigenlijk niet uit. Ik vind de gedachte al mooi en mystiek.

Voor we gaan lopen organiseert Irene de proviand. Daar ben ik blij om want ik weet dat met dit soort tripjes ik altijd megaveel trek krijg. De achterklep van de auto gaat open en ze neemt van alles mee. Peper, zout, bakjes, groente, fruit, brood, er gaat zelfs een rasp in de rugzak.

Als eerste komen we bij Andres. Wat een bijzondere man. Donker gebruind, dreadlocks, gelooid gezicht. Hij bouwt al 4 jaar aan de magische cirkels bij Atlantis. Gehurkt zit hij in de schaduw en we groeten hem. Het kunstwerk wat hij gebouwd heeft is een soort spiraal opgebouwd uit allemaal stapeltjes steen. Dit is zijn missie. Hij voelt dat deze plek en de mensen die hier komen dit nodig hebben. Om balans te brengen in al het verdriet en de pijn die er is. Wat een mooi voorbeeld van onbaatzuchtig geven aan anderen is dit. En wat is het prachtig gemaakt. Je kunt de magische cirkel lopen. Of een steentje neerleggen op een van de stapels.

Irene zegt me een intentie of wens in mijn hoofd te nemen en de cirkel te lopen. Ik haal een paar keer diep adem om even de rust te pakken en start. Na een meter of 5 kom ik een hele stapel omgevallen stenen tegen.

Oeps, een blokkade op mijn wens denk ik…, beetje jammer. Ik stap er overheen en loop door. Het pad wordt steeds smaller. Ik loop te snel. En schop per ongeluk wat stenen om. Enigszins gegeneerd roep ik sorry tegen de man die met zoveel geduld steeds weer al die om geschopte stenen opraapt. Het deert hem niet. Voor mij is het the story of my life…. geen geduld, altijd te snel willen gaan. Lekkere spiegel dit labyrint….

Ik vervolg mijn pad. Nu rustig bedachtzaam, voorzichtig, stap voor stap. In het midden staat een soort altaartje en ik besluit om daar een ringetje wat ik vorig jaar bij een indiaan in Amerika kocht hier achter te laten. Het heeft de vorm van 2 spiraalvormige cirkels.

Ik laat de wens gaan en neem een andere intentie in mijn hoofd om terug te lopen. Vertrouwen in alles. Mezelf. Het universum. De magie van intuitie. Vertrouwen dat ik op de juiste plek ben in mijn leven.

De weg terug uit dit mooie kunstwerk verloopt vlekkeloos. Het voelt als een soort instemming van het universum. De intentie om te vertrouwen op alles wat er is. En dat vertrouwen ga ik later op de dag nog hard nodig hebben…..

We bedanken Andres en vervolgen onze weg. De baai ligt diep beneden ons. We starten met afdalen. Irene kiest een ander pad dan de meeste mensen doen. Het is een rotsachtig pad maar er zijn genoeg bomen en struiken die ons houvast geven om niet naar beneden te glijden. In stilte lopen we door.

En dan komen we bij een grot. Hij is beschilderd met een Bhudda. Ook daar is weer een altaartje gemaakt waar allerlei zelfgemaakte items op liggen. Takjes, veren, steentjes. Ik geniet. Hier hou ik van. Dit is inspiratie. De liefde en de symboliek die uit deze plek spreekt is prachtig.

Ondertussen is Irene doorgelopen en heeft zich geïnstalleerd onder een boom. Ik ga naast haar zitten en het uitzicht is adembenemend. Atlantis ligt onder ons en omdat we nu een stuk dichter bij zijn is het beter zichtbaar. Van bovenaf voelt het voor mij als een plek waar offers werden gebracht en waar baden waren. In gedachten zie ik vrouwen in witte gewaden rondlopen op de rotsen.

Naast me is Irene ondertussen druk in de weer met de rasp en tomaten. Het olijfbrood met het tomatenprutje en geitenkaas smaakt heerlijk. We praten over het leven. Over wat ons bezighoudt. Over verbindingen met anderen. Levenslessen die we geleerd hebben. Maar vooral genieten we van het moment. Na een tijdje pakken we in en vervolgen we ons pad. De weg naar beneden is best pittig. Het laatste stuk is rul zand wat ontzettend heet is. Maar de beloning is groot. De rotsen van Atlantis zijn prachtig. Als je sensitief bent voor energieën voel je gelijk dat het een krachtplek is om op te laden.

We brengen er een uur of 3 door. We genieten van de zon al liggend op de zandstenen rots. We zwemmen in de baai en beklimmen Atlantis verder. Ik geniet ook van de mensen die mensen-dingen aan het doen zijn. Rotsduikers die kunstig naar beneden springen van grote hoogte. Een zoenend stelletje in een hoek. Een groep jongeren die genieten van een zelf meegebracht drankje terwijl een van hen gitaar speelt. Liggend op de rotsen aanschouw ik alles. Nog nooit heb ik zo sterk het gevoel van opladen ervaren. Alsof ik een stekker ingeplugd heb in de rots.

Maar dan komt toch echt het moment dat we terug moeten. Als ik naar boven kijk voel ik me toch wat geïntimideerd. Ik begin achter Irene aan te lopen. Ze waarschuwt dat het moeilijkste stuk eerst komt. De zandduin. Na een minuut of 15 ploeteren voel ik dat mijn benen niet meer zo fris zijn als die ochtend. Ik doe 3 stappen naar boven en glij er 2 terug….. Irene loopt voor me uit. Op haar slippers. De afstand wordt al snel groter en ik ploeter door. 3 stappen vooruit, 2 weer terug, 3 stappen vooruit, 2 weer terug…..

Net als ik boos begin te worden op mezelf en de hele wereld denk ik aan een verhaal wat een collega uit de Hub88 me ooit vertelde. Zij (sportvrouw) ploeterde op een hele lange wandeling op een strand ook door rul zand. Boos, gefrustreerd. Totdat ze bedacht dat ze kleine stapjes moest gaan nemen en een doel dichtbij moest kiezen om eerst naar toe te lopen. Daarna ging ze genieten van de wandeling. Ik hoor haar zeggen: “kleine stapjes en steeds naar een punt lopen wat niet te ver weg is.” Ze blijft de hele weg in gedachten bij me.

Het is een mooi synoniem voor veel dingen in het leven. Kleine stapjes en je doelen steeds bereikbaar houden. Uiteindelijk kom je dan vanzelf bij je grotere doel terecht. Niet te snel willen gaan…… Met de intentie van de Magische Cirkels eerder die dag vertrouw ik op mezelf en dat ik er ga komen. Ik heb ondervonden in het afgelopen jaar dat ik op de momenten dat het erop op aankomt nog veel krachtiger ben dan ik denk. Kan mijn grenzen veel verder uitstrekken dan mijn hoofd me wil doen geloven. Deze gedachte geeft me hernieuwde kracht. Ik visualiseer dat mijn benen licht, soepel en sterk zijn en laat ze werken. Het eerste doel is een struikje zo’n meter of 5 voor me. Kleine stapjes. En zo ga ik de berg op.

Ineens zit daar Irene met een stralende lach weer iets lekkers te maken. Yes! Het zwaarste stuk ligt achter me. En er is eten!!

De weg verder naar boven is goed te doen. We stappen in de auto en rijden terug. Samen vals mee blèrend op Aquarius uit de musical Hair. Ineens zegt Irene: Kijk eens in de spiegel…. Ik kijk. Mijn ogen zijn minimaal 2 tinten lichter blauw dan ze al waren. Ik lijk wel licht te geven. Wat een mooie energie heb ik daar gevonden op Atlantis! Wat een topdag!

Met dank aan Irene Herbers van Soul Island Ibiza. Meer informatie vind je op: www.soulislandibiza.com.

Collage

 

You May Also Like